Чарговы верш, які прысвечаны светлай памяці маёй матулі Ірыны Тэдэвушаўны Янкоўскай. На фотаздымку мама зусім маладая, і так прыгожа ўсміхаецца... пра гэта і верш! Чытайце ніжэй.
Усмешка матулі
У нашай памяці навечна
усмешка маці
застанецца
ззяць –
бы сонейка між хмарак!
На фотаздымках
чорна-белая
усмешка –
цешыць,
і мы яе такую
у снах штодзённа сустракаем,
ўсміхаемся ў адказ,
вітае
і кажам:
Матуля мілая,
на небе ты,
ды промнем сонечным
нам шлеш
цяпло сваёй
душы!
Цяпер мы толькі разумеем:
твая усмешка
падобная
да ўсмешкі
Анёла…
Очень красиво!Мне очень понравился,я сразу подумала о своей маме!!!)!!!)
ОтветитьУдалить