Інтэрв’ю з выкладчыкам

           Старое відэа. Я тады яшчэ першы год выкладчыкам працаваў і я запрасіў сваіх, тады яшчэ першакурснікаў, студэнтаў з 307 групы ў госці ў сваю вёску Нача, каб пазбіраць фальклор. Акрамя збору фальклору я правёў невялікую экскурсію па вёсцы, а напрыканцы яны ўзялі ў мяне невялікае жартоўнае і імправізаванае інтэрв’ю.

Падарожжа ў Гомель. Частка 1: дарога праз Мінск

Вось ужо тры гады не бачыў двух сваіх аднакурсніц: Ганну Песіну і Таццяну Шруб (цяпер Макарэвіч). І гэтым летам вырашыў вырвацца з паўсядзённасці – і наведаць сваіх любімых дзяўчат! Забягаючы наперад, магу сказаць, што час правёў вельмі цікава, але пра ўсё падрабязней. Першая мая нататка будзе прысвечана знаёмым з Мінска. У сталіцы я правёў свой першы дзень падарожжа, і пабачыў людзей, якіх таксама больш чым тры гады не бачыў!

Шашлык

Некалькі фотаздымкаў з уласнага архіва, як сумны ўспамін па мінуламу лету… І ў чаканні наступнага летняга вечара з сям’ёй, альбо добрай сяброўскай кампаніяй за смачнымі шашлыкамі…

Мы выбіраем шлях

20 верасня было поў года, як не стала матулі… І чарговы верш прысвечаны гэтай тэме… 

Рух – гэта жыццё!

Гэтым летам давялося мала падарожнічаць, але тым не менш я бліжэй пазнаёміўся з горадам Ваўкавыскам, упершыню прагуляўся па вуліцах Гомелю, убачыў сваіх родных, было арганізавана некалькі пікнікоў – і лета скончылася. І на працягу верасня пойдзе аповед пра невялікія вандроўкі (летам нешта рукі не даходзілі да клавіятуры свайго наўтбука). А пакуль змяшчаю невялікую празаічную замалёўку пра тое, што “рух – гэта жыццё!”

 

Усмешка матулі

      Чарговы верш, які прысвечаны светлай памяці маёй матулі Ірыны Тэдэвушаўны Янкоўскай. На фотаздымку мама зусім маладая, і так прыгожа ўсміхаецца... пра гэта і верш! Чытайце ніжэй.

 

Забалацкая цішыня

Прапаную вашай увазе невялікую фотасесію пад назвай “Забалацкая цішыня”. Фотаздымкі былі зроблены ў другой палове жніўня ў вёсцы Забалаць на падворку ў майго дзядулі Антона і бабулі Ганны. У той дзень мы прыехалі дапамагаць ім выкапаць бульбу. Дзед сачыў за працай, бабуля завіхалася ля пліты, каб пазней нас смачна пачаставаць, а я паспеў у перапынках зрабіце некалькі фотаздымкаў, якія сваёй статычнай цішынёй усё самі за сябе гавораць.

Дзед Антон сочыць за працай, а конь гарэ...

Канфлікт 322-ой групы

      17 снежня 2010 года прайшоў мой адкрыты ўрок па прадмету "рэжысура абрадаў і свят” у групе 322, падгрупе "б”. Урок прайшоў у межах семінара па ўвядзенні інавацый у навучальны працэс. А толькі нядаўна я атрымаў відэа з урока. Фотаздымкі і падрабязней пра урок мржна пачытаць на персанальным блогу Янкоўскага А.Ю., а ніжэй я змяшчаю “зачын” 322-ой групы, тэма якога была канфлікт!

Ядвіга Дамінікаўна Грыгаровіч

Зусім нядаўна даведаўся, што 31 ліпеня гэтага года не стала былога рэктара Універсітэта культуры і мастацтваў Ядвігі Дамінікаўны Грыгаровіч. Гэта была вельмі светла, добразычлівая, шчырая, адукаваная жанчына. Жанчына, якая падтрымлівала развіццё беларускай мовы і сама заўсёды гаварыла па-беларуску, дзякуючы якой у сценах Універсітэта культуры жыла беларуская самабытнасць.

За час вучобы даводзілася некалькі разоў сутыкацца з ёй, гаварыць, і гэтыя невялікія сустрэчы аказалі на мяне вялікі уплыў. Гэта жанчына стала адным з тых людзей, якія сталі прыкладам адданасці сваёй мове, культуры, і стала адной з тых, хто паўплываў на маю беларускасць.

Першая споведзь у касцёле Пятра і Паўла ў Вільні

Мы пачынаем асэнсоўваць жыццё людзей, іх месца ў сваім жыцці толькі тады, калі іх, гэтых дарагіх табе людзей, не стане. Пасля гэтага кожны фотаздымак і кожная гісторыя робіцца вельмі цікавай і важнай для цябе. Любы фотаздымак становіцца ўспамінам аб мінулым, нібы ператвараецца ў золата.

Толькі пасля смерці матулі я даведаўся, што да першай споведзі яна пайшла ў Вільні ў касцёле Пятра і Паўла…

Касцёл у Начы

Стары артыкул. Быў надрукаваны ў 2009 годзе падчас працай над кнігай пра Нацкую парафію. Павінен быў ўвайсці ў кнігу. З часам праца над кнігай спынілася, але, мяркую, з часам будзе працягнута, таму што атрымалася знайсці вельмі шмат цікавага матэрыяла па гісторыі парафіі. А вось артыкул-роздум пра Начу і касцёл змяшчаю на сваім новым блогу.

Родавае дрэва сям’і Янкоўскіх

       Змяшчаю вытрымкі з газеты да 50-годдзя сумеснага жыцця дзядулі Антона і бабулі Ганны, які караценька расказвае пра радавое дрэва сям’і Янкоўскіх. 

Цікава ведаць сваіх продкаў, свой радавод.  І гэта невялікая спроба прапісаць продкаў сваёй сям’і. Радавод прапісаны на ўспамінах дзядулі Антона і бабулі Ганны. Але самае цікавае, што ў нашай сям’і ёсць невялікая легенда, якую паведаў нам дзядуля, ён у сваю чаргу пачуў яе ад сваіх бацькоў:

Мой радавод

      Ўжо даўно цікаўлюся сваім радаводам. Сваімі продкамі, і чым глыбей капаюся, чым больш гісторый мне расказваюць – тым больш паглыбляюся ў вывучэнне сваіх каранёў.

Даўно цікаўлюся сваім радаводам. Некалі ў 2009 годзе пазбіраў шмат матэрыялаў па роду з боку свайго бацькі. Пагаварыў з дзядулем Антонам і бабуляй Ганнай з Забалаці. Тады ж на іх юбілей “Залатога вяселля” выдаў невялікую газету, у якой караценька паспрабаваў выкласці гісторыю свайго роду Янкоўскіх. Тады вельмі загарэўся даведацца пра ўсіх сваіх продкаў і занатаваць іх імёны, іх учынкі ў гісторыі, а пазней скласці ўвесь сабраны матэрыял ў кнігу…

 

 

Маленькая вёска з вялізнай душой

       Я нарадзіўся не ў Начы. Наша сям’я пераехала ў гэтую вёску ў 1991 годзе. Я прыезджы, і лічыць сваім родным краем, сваёй крыніцай, радзімай Начу, здаецца, не павінен. Яна адна з выпадковых прытулкаў у маім жыцці. Таксама як пазней Мінск, а зараз Гародня. Здаецца, з Начай павінен быў быць звязаны толькі школьны перыяд майго існавання. Пайшоў у школу, правучыўся 11 год і паехаў далей шукаць сябе сярод Сусвету. Гэта толькі прахадны перыяд. У мяне нават у пашпарце пішуць: “нарадзіўся ў вёсцы Енчы”, няма ні слова пра Начу….

 

Блудливая Калифорния

      Гляджу ўжо чацвёрты сезон амерыканскага серыяла “Блудливая Калифорния” з Дэвідам Духоўным у галоўнай ролі. Вельмі спадабаўся. Можна шмат спрачацца аб якасці фільма, яго ідэйным складзе. Ва ўсіх розныя погляды на жыццё. Але асабіста для мяне гэты фільм стаў адпраўной кропкай для таго, каб пісаць…

Чарговы блог. Куды зніклі астатнія?

        “Наччанін” – чарговы блог, які для сябе я называю праектам. Да гэтага ўжо былі спробы стварыць свае блогі, якія доўгі час працавалі. Першапачаткова, гэта Сайт вёскі Нача, над якім я працую вось ужо два з паловай года і буду працаваць далей. Проста пытанне стаіць у тым, як далей будзе развівацца гэты інтэрнэт праект. Вельмі б хацелася, каб любы праект з часам развіваўся, удасканальваўся, мяняўся, рос, а зараз сайт жыве простым роўным жыццём. У яго няма развіцця, зрэшты, напэўна таму, што адзін не пацягну далейшае яго ўдасканальванне, патрэбна каманда (калі ў кагасьці з’явілася жаданне дапамагчы, нагадваю, што дадзеную тэму можна абмеркаваць на нацкім форуме). Сайт працягне працаваць, але ў сваім сярэднім жыцці – жыцці простага інтэрнэт блога, які расказвае пра жыццё і гісторыі маленькай вёскі Нача.

Праект “Наччанін”

      Пачынаю новы інтэрнэт-праект пад назвай “Наччанін”. Праект роздумаў, пошукаў, разваг; праект знаходак і самакрытыкі; праект, у якім змесцяцца мае думкі, мае ўражанні, маё бачанне навакольнага асяроддзя. Гэта праект, у якім я выкажу сваё бачанне жыцця ў вёсцы Нача, раскажу пра свае крокі па нацкай зямлі, якія паспрабую асэнсаваць з вышыні свайго 25-гадовага ўзросту. Падзялюся сваімі ўспамінамі і фотаздымкамі, сваімі думкамі пра жыццё ў вёсцы, пагляджу сваімі вачыма на яе мінулае, сённяшнія будні і паспрабую заглянуць у будучае. Праект атрымаецца суб’ектыўным, але па магчымасці шчырым і праўдзівым.